submenu

Juf Martine met pensioen - 23/02/2021

Zorgen voor kinderen als wegwijzer in het leven

Als kind droomde Martine Walravens ervan om kinderverzorgster te worden of in een kinderziekenhuis te werken. Omdat de arbeidskansen in de zorg toen heel wat schaarser waren dan vandaag en omdat het werk in een ziekenhuis onregelmatige werktijden, nacht- en weekendwerk met zich mee zou brengen, koos

Als geboren en getogen Hallenaar liep Martine tijdens haar kinder- en tienerjaren school in het Heilig Hartcollege van Halle. Wat zij toen nog niet wist maar later zou ontdekken, was dat haar afkomst voor een groot deel in Drogenbos ligt. Na het secundair onderwijs ging ze naar de Onze-Lieve-Vrouw-van-Gratienormaalschool in Anderlecht. Een school die verbonden was aan de paters Scheutisten van Anderlecht. In 1980 studeert ze na twee jaar opleiding af als kleuterjuf. Tot in 1983 doet ze verschillende interims, onder meer in de kleuterschool naast haar deur in Sint-Pieters-Leeuw. Daar kreeg ze de belofte dat ze na de interim verder les zou mogen geven.

Het telefoontje

‘Toen kwam rond Pasen 1983 een telefoontje van Jos Smolders, de toenmalige directeur van de gemeentelijke basisschool van Drogenbos. Geen gemakkelijke keuze, maar uiteindelijk koos ik voor Drogenbos. Zuster MariePaule, die toen de derde kleuterklas onder haar hoede had, moest om gezondheidsredenen vervangen worden. Zo begon ik aan een schoolcarrière in Drogenbos. Toen ik mijn ouders vertelde dat ik in Drogenbos ging lesgeven, was dat een verrassing voor hen, maar ook een mooi gevoel. Ze vertelden mij dat mijn familieleden van moederszijde eigenlijk van Drogenbos afkomstig waren. De familie Claessens waren berkuzen in de gemeente en mijn moeder was een lid van de clan Claessens. Plots voelde ik mij nog meer verbonden met Drogenbos.’

Vandaag is Martine de trotse moeder van twee zonen en drie kleinkinderen die ondertussen ook al 7, 4 en 3 jaar oud zijn. ‘Het voordeel van een job in het onderwijs is dat je werkschema mooi overeenkomt met de lessenroosters van je kinderen. Tot mijn kinderen naar school mochten, werden zij opgevangen door mijn moeder en kon ik mij helemaal op mijn werk toeleggen. Toen ze naar school mochten, gingen ze met mij mee naar Drogenbos. Het was soms hectisch om alles ’s morgens klaar te krijgen om op tijd op school te zijn. Mijn kinderen hebben vanaf de eerste kleuterklas tot het zesde leerjaar in GBS De Wonderwijzer hun broek versleten, maar ze hebben er een heel prettige jeugd gehad. Al verschillen ze weleens van mening over dat laatste. In een klas zitten bij je mama heeft niet veel voordelen, integendeel. Voor hen was ik meestal strenger dan voor de andere kinderen, maar ze hebben het overleefd.’

‘Tijdens die veertig jaar onderwijs heb ik veel zien veranderen. Het contact met ouders is anders, de interesse en het respect zijn helemaal anders en sociale media maken de zaken er niet beter op. Twee keer per jaar organiseerden we een schoolfeest, waar wij optredens met dansjes of andere nummertjes brachten. Er was ook een feest voor Moederdag met optredens. Dat allemaal aanleren en voorbereiden vroeg veel tijd. Gelukkig konden we op de ouders rekenen, die hielpen met kostuumpjes maken en bij de voorbereiding. Het was een andere tijd, het kon nog pedagogisch verantwoord worden.’

‘Vandaag moeten we in de klas meer ‘differentiëren’. Je mag niet elk kind op dezelfde manier aanpakken of stimuleren. Gelukkig tellen de kassen minder leerlingen dan vroeger, maar toch. Ook het zwangerschapsverlof was anders dan nu, je werkte langer door. Zo ben ik de laatste dag voor de herfstvakantie naar de kermis gegaan met mijn 28 kinderen omdat dat toen de gewoonte was. Ik heb die dag kinderen op de molentjes gezet en er weer afgehaald. ‘s Anderendaags ben ik bevallen. Toeval of niet, maar het was toch niet de beste voorbereiding op mijn bevalling.’

Man met aktetas

Ook de inspectie zag er in het begin van haar schoolcarrière helemaal anders uit. ‘In de jaren 80 kwam een man met een aktetas onder de arm onaangekondigd de school bezoeken. Hij bracht ons een bezoek, praatte wat met ons en vroeg hoe wij ons werk deden, hij gaf eventueel wat commentaar, maar alles verliep heel gemoedelijk. Vandaag is de inspectie een stressweek. Ze wordt weken op voorhand aangekondigd. Een hele ploeg komt ons een week lang inspecteren, praten met leerlingen, met ouders, met leerkrachten en zelfs met de ouderraad. De administratie moet tot in de puntjes in orde zijn. De weken voor de komst en de week van de inspectie zijn niet de meest relaxte periode van het schooljaar.’

De laatste jaren heeft juf Martine als zorgjuf gewerkt. ‘Dat betekende inspringen en helpen waar dat nodig was en kinderen die problemen hadden bijwerken. ‘Ik had eerst een 4/5 aangevraagd en gekregen, maar ik voelde mij daar niet zo goed bij. Na zo veel jaren verantwoordelijk te zijn voor je klas plots een dag de kinderen moeten toevertrouwen aan iemand anders, dat kon ik niet. Daarom heb ik mijn aanvraag gedaan en gekregen als zorgjuf.’

Met hart en ziel

Mensen komen en gaan in het leven. ‘Jos Smolders werd opgevolgd door Jos Vandermeylen, die gaf zijn functie door aan Lieve Stoefs en vandaag is Manu Coone de directeur van GBS De Wonderwijzer. Ze hadden elk hun eigen manier om de school te leiden, maar ik had met hen allemaal een goede band.’ Martine mocht op haar 60e met pensioen na 37 jaar in De Wonderwijzer. Ze kijkt met goede herinneringen terug op haar tijd in de school. ‘Ik hou een heel positief gevoel over aan mijn carrière in het onderwijs. Ik heb mijn werk met hart en ziel gedaan. Elke ochtend was ik bij de eerste op school om alles klaar te zetten voor mijn dag in de klas, maar na de lessen was ik ook bij de eerste om weer naar huis te gaan.’

‘Hoe ik mijn leven verder ga invullen? Ik ga eerst even pauzeren en de coronacrisis laten overwaaien. En dan zien we wel. Met mijn karakter blijft ‘zorgen voor’ een wegwijzer in mijn leven zoals het altijd is geweest. Misschien ga ik vrijwilligerswerk doen met kinderen, misschien iets anders, we zullen wel zien. Ik ga zeker veel tijd vrijmaken voor mijn kleinkinderen.’

Tekst: André Lerminiaux
Foto: Tine De Wilde
Uit: kaaskrabber februari 2021